Само четири месеци пред да ѝ биде одземена дозволата за работа, српската „Алта банка“ располагала со повеќе од 700 милиони евра готовина и средства кај централната банка, имала депозити и други обврски кон клиентите од околу 1,47 милијарди евра и водела значително повнимателна кредитна политика од најголемите банки во Србија. И покрај ваквите финансиски показатели, банката доживеа колапс, а сега се поставува прашањето што се случило со парите во последните месеци од нејзиното работење, анализира „Форбс Србија“.
Податоците од Народната банка на Србија (НБС) за вториот квартал од 2026 година покажуваат дека „Алта банка“ на крајот на јуни имала вкупна актива од приближно 1,84 милијарди евра. Од нив, околу 904 милиони евра биле пласирани како кредити на граѓани и компании, додека значителен дел од средствата останувал во готовина и на сметки кај централната банка.
Ваквата структура на билансот укажува на банка која голем дел од прибраните средства не ги пласирала во кредити, што во нормални околности може да претставува дополнителна заштита од ликвидносни проблеми.
Сепак, по одземањето на дозволата за работа на 31 октомври, останува нејасно колку од овие средства биле повлечени, кому му биле исплатени и каква била вистинската финансиска состојба непосредно пред интервенцијата на регулаторот.
Една од највпечатливите карактеристики на „Алта банка“ била високата застапеност на готовината и средствата кај централната банка во нејзината вкупна актива.
На крајот на јуни оваа позиција изнесувала 83,46 милијарди динари, односно околу 713 милиони евра, што претставувало 38,8 отсто од активата.
За споредба, кај петте најголеми банки во Србија уделот на овие средства се движел од приближно 16 до 22 отсто. Кај Интеза изнесувал 17,2 отсто, кај ОТП 16,4 отсто, кај Рајфајзен 18,4 отсто, кај Уникредит 21,6 отсто, а кај НЛБ 15,8 отсто.
Тоа значи дека „Алта банка“ држела речиси двојно поголем дел од својата актива во оваа категорија во споредба со најголемиот дел од конкуренцијата.
Ова не значи дека целиот износ бил слободно расположлив за исплата на клиентите, бидејќи дел од средствата можеле да бидат предмет на регулаторни ограничувања.
Слична разлика се забележува и во кредитната активност. Вредноста на одобрените кредити во однос на прибраните депозити и другите обврски кон клиентите кај „Алта банка“ изнесувала нешто помалку од 62 отсто, додека кај повеќето анализирани големи банки овој однос надминувал 80, па и 90 отсто.
Со други зборови, банката располагала со голем обем средства, но значително помал дел од нив го користела за кредитирање.
Таквиот модел може да придонесе за поголема ликвидност, но истовремено отвора прашања за деловната стратегија и за причините поради кои банката чувала толку голем износ средства наместо да ги пласира.