Медицинската сестра Љубица Шавреска јавно се обрати до Министерството за здравство и до министерот, споделувајќи тешко лично сведоштво за третманот што, како што тврди, го добила во повеќе здравствени установи додека била во 24+3 гестациска недела. Нејзината бременост подоцна завршила со загуба на плодот.
Шавреска наведува дека десет години работи во здравството – две години во приватниот и осум во јавниот сектор. Во своето обраќање таа детално го опишува патот од првите болки и прегледот во Охрид, преку Струга, повторното враќање во Охрид, приватната болница „Плодност“, Клиниката во Скопје и, конечно, „Систина“.
Станува збор за лично сведоштво на Шавреска, а наводите за постапувањето на конкретни лекари, медицински персонал и здравствени установи се нејзини тврдења. Од јавно објавените информации не може независно да се утврди дали бил направен медицински пропуст, ниту дали поинакво постапување би можело да го промени исходот на бременоста. За таква оценка се потребни медицинска документација и стручен надзор.
Според нејзиното сведоштво, сè започнало околу 3:30 часот, кога почувствувала болки, силно затегање и притисок во пределот на половината. Веднаш се јавила во дежурната служба на гинеколошкото одделение во Охрид, каде што била прегледана.
Таа тврди дека прегледот траел кратко и дека ѝ било кажано оти болката е последица на положбата на бебето. Наведува дека добила терапија, но дека болките продолжиле и станувале посилни.
Поради тоа заминала во Струга, каде што, според нејзиното сведоштво, била разгледана можноста да станува збор за бубрежна колика и ѝ била дадена терапија против болка. Шавреска во објавата изнесува и забелешки за односот на дел од медицинскиот персонал, тврдејќи дека во моменти кога била во силни болки добивала несоодветни коментари.
Следниот ден болките повторно се појавиле. По преглед кај матичниот лекар добила упат за гинекологија во Охрид, со препорака за хоспитализација.
Таму, како што вели, била детално прегледана и било утврдено дека грлото на матката е значително скратено и дека е потребно понатамошно лекување во Скопје.
На сопствено инсистирање, пред да замине на Клиниката, Шавреска се упатила во приватната болница „Плодност“. Според неа, по прегледот ѝ било кажано дека цервиксот е 13 милиметри и дека нејзината состојба не може да биде третирана таму, по што продолжила кон Скопје.
На Клиниката пристигнала околу 3:20 часот. Токму овој дел од нејзиното сведоштво содржи најтешки обвинувања за односот кон неа како пациентка.
Шавреска тврди дека била примена, но дека во следните часови, и покрај засилувањето на болките, не добивала јасни информации за тоа што се случува и каков ќе биде понатамошниот третман.
„Од што е болката? Дали треба серклаж? Дали се контракции? Дали е камен?“, вели дека прашувала.
Според нејзиното сведоштво, во следниот период состојбата драматично ѝ се влошила. Почнала обилно да крвари, болките станале неподносливи, а во еден момент почувствувала и дека се гуши.
Нејзиниот сопруг, како што наведува, во тие моменти почнал да бара контакти и „врски“ за да обезбеди лекарски преглед.
„Јас сум медицинска сестра, но во тој момент бев само исплашена пациентка“, пишува Шавреска.
Таа тврди дека во еден момент молела за помош.
„Докторке, јас умирам. Ве молам, помогнете ми“, ги пренесува своите зборови.
Шавреска во сведоштвото опишува и однесување на дел од немедицинскиот персонал, за кое смета дека било несоодветно со оглед на состојбата во која се наоѓала.
Семејството потоа контактирало со приватни болници. Според Шавреска, од „Ре-Медика“ им било кажано дека немаат оддел за трудници пред 34. недела, додека од „Систина“ добиле одговор веднаш да дојде.
Таа решила да ја напушти Клиниката на сопствено барање и да замине во „Систина“.
Според нејзиното сведоштво, таму веднаш била примена во родилна сала и добила терапија, испитувања и психолошка поддршка.
„И покрај огромниот ризик, добив терапија, грижа, разбирање, соодветни испитувања и психолошка поддршка – сè она што му е потребно на човек во момент кога му се руши светот“, наведува таа.
Бременоста, сепак, завршила со загуба.
Шавреска не тврди дека конкретен лекар или медицинска постапка ја предизвикале загубата на плодот. Таа вели дека не бара одмазда ниту нечие професионално казнување, туку сака јавно да проговори за начинот на кој, според нејзиното сведоштво, била третирана како пациентка.
„Дали вака треба да изгледа здравството во кое десет години и самата јас служам? Дали една бремена жена мора да крвари, да трпи неподносливи болки и да моли за помош за некој да ја сфати сериозно? Дали пациентот треба да бара ‘врски’ за да добие лекарски преглед? Дали во најтешкиот момент од животот треба да се чувствува како товар?“, прашува Шавреска.
Истовремено нагласува дека не го изедначува однесувањето на сите здравствени работници и во својата објава им се заблагодарува на оние за кои вели дека ѝ помогнале во најтешките моменти.
Нејзината главна порака до Министерството за здравство е дека пациентите не смеат да зависат од лични контакти за навреме да добијат медицинска грижа.
„Не барам привилегија. Барам систем во кој никој нема да мора да бара привилегија за да биде спасен. Зашто зад секој пациент стои човек. Зад секоја трудница стои мајка. А зад секоја бременост стои еден цел свет“, пишува Шавреска.
„Мојот свет тој ден се распадна. Но јас останав. И ќе продолжам“, завршува таа.