Пишува: Александар НАУМОСКИ, член на Извршниот одбор на СДСМ
Поделеноста не е нов изум на овие простори, но нејзината еволуција доби трагикомична форма. Ако порано традиционалниот балкански раздор меѓу роднините извираше од меѓа, несогласувања околу нива или оставинска расправа за дедовата куќа, денес причините за семеен бојкот се преселија на сосема друг терен. Сега не се дели имот — се делат идеали. Не се војува за квадратни метри, туку за партиски поставености. Резултатот е ист: празни столчиња на семејните прослави и брат кој не му оди на свадба на брата.
Оваа длабока општествена и емотивна цена го отвора вистинското прашање — колку всушност чини Македонија? Цената на државата не се мери само во инфлација, потрошувачка кошница или економски параметри, туку во уништените човечки односи.
Од граници на нива до граници во главата
Партизани наспроти комити. Вмровци наспроти сдсмовци. „Предавници“ наспроти „патриоти“. Оваа матрица на постојана мобилизација и поделба, која фати силни корени уште од 1991 година, создаде амбиент во кој секојдневието стана политички полигон. Политичкиот дискурс не остана во собраниските клупи или на телевизиските дебати; тој директно се всели во дневните соби и го затруа најблиското опкружување.
Идеолошки инженеринг: Политичарите сфатија дека најлесниот начин за владеење е постојаното одржување на конфликт. Кога народот е зафатен со ловот на „внатрешниот непријател“, вистинските проблеми стануваат секундарни.
Емоционална манипулација: Градењето идентитет врз основа на омраза кон другиот табор создаде фанатизам. Партијата за многумина стана замена за религија, каде што секој поинаков став се третира како ерес.
Бесплатна забава за народот: Додека семејствата се кршат околу историските наративи, општествениот систем полека пропаѓа.
Вистинската цена на поделбите
Социјалната и емоционалната сметка за оваа долгогодишна политика ја плаќаат обичните луѓе. Кога политиката ќе стане поважна од крвната врска, тоа е јасен сигнал дека општеството го изгубило сигурносниот вентил. Скапотијата во Македонија не е само во продавниците — најскапо го плаќаме губењето на сочувството, кохезијата и здравиот разум.
Затоа, одговорот на прашањето од насловот е едноставен: Македонија е прескапа земја за да си дозволи уште еден децениски циклус на омраза. Земја во која партиската книшка тежи повеќе од братската рака е земја која сама си ја пресметува банкротот — не финансискиот, туку моралниот.
Кој прв почна? Гоце или Александров? Даме или Михајлов? Тито или Ченто? Не, се почна со ДПМНЕ! Зошто сите сме ВМРО од дедо и прадедо. Не сме имале држава претходно и сите сме мечтаеле за наша Македонија. Поделбата си има имени презиме. Име: Сите заедно и презиме:ДПМНЕ.