Глобалните енергетски и индустриски сектори во голема мера зависат од ретките земни елементи (РЕЕ), група од 17 метали неопходни за сè, од батерии за електрични возила и паметни телефони до ветерни турбини и каталитички конвертори. Иако РЕЕ обично се појавуваат само во мали количини – честопати како елементи во трагови врзани со слични минерали – тие се навистина ретки; некои, како цериумот, се позастапени од оловото. Сепак, само околу 1% од овие елементи се рециклираат глобално поради тешкотијата за нивно одвојување, нивните ниски концентрации во производите и енергетски интензивните и опасни методи на рециклирање што моментално се користат.
Спротивно на тоа, критичните материјали како алуминиум и кобалт имаат многу повисоки стапки на рециклирање – честопати се приближуваат до 100%. Алуминиумскиот отпад сега се појави како една од највредните критични суровини во Европа, бидејќи Европската унија ги интензивира напорите за задржување на повеќе рециклирачки ресурси на континентот. Според комесарот за трговија на ЕУ, Марош Шефчовиќ, повеќе од еден милион метрички тони алуминиумски отпад ја напуштаат Европа секоја година како извоз – износ што блокот го смета за превисок. Европа е нето извозник на алуминиумски отпад, со пратки кои достигнаа рекордни 1,26 милиони тони во 2024 година.
Зголемените американски царини за примарен алуминиум доведоа до пораст на европскиот извоз на отпад во Соединетите Американски Држави. Голем дел – до 65% – оди и на азиските пазари, вклучувајќи ги Кина, Индија и Турција, додека други количини се движат кон земјите од ОЕЦД надвор од ЕУ. Иако претседателот Доналд Трамп ги дуплираше царините за примарен и полуфабрикуван алуминиум на 50% во јуни, алуминиумскиот отпад останува ослободен. Сепак, трендот датира од времето пред втората администрација на Трамп: консултантската компанија „Проект Блу“ проценува дека европскиот извоз на отпад до дестинации надвор од ЕУ пораснал за речиси 9% годишно од 2018 до 2024 година.
ЕУ постави цел рециклираните материјали да обезбедат 25% од вкупните потреби на блокот за критични метали до 2030 година. На Европа ѝ е потребен многу повеќе рециклиран алуминиум бидејќи неговото обновување користи само 5% од енергијата потребна за производство на примарен алуминиум. Со оглед на тоа што зголемените трошоци за енергија ги принудија многу примарни топилници во Европа да се затворат, зголемувањето на извозот на отпад го влошува недостигот на суровини на континентот. Европските лидери сега стравуваат дека можеби нема да ја исполнат целта за 2030 година, а Европската асоцијација за алуминиум проценува дека околу 15% од капацитетот на печките за рециклирање во регионот моментално е неактивен поради недостаток на суровина.
Не целиот алуминиумски отпад е подеднакво вреден. Отпадот со висока чистота, како што се употребуваните лименки за пијалоци, е особено баран во Европа – една од причините зошто алуминиумската индустрија се залага за моментална забрана за извоз на оваа категорија. Европа рециклира околу 75% од алуминиумските лименки за пијалоци, во споредба со само 43% во Соединетите Американски Држави. Спротивно на тоа, отпадот од мешан квалитет како што се „Зорба“ и „Твич“, кој обично се собира од возила на крајот од животниот век, е многу потежок и поскап за обработка, а ЕУ е поподготвена да го извезува.
Потенцијалот за рециклирање на критични минерали и REE е огромен. Поранешните студии покажуваат дека подобрувањето на системите за собирање батерии, ламби и магнети би можело да ги зголеми стапките на рециклирање на REE од денешните 1% на помеѓу 20% и 40%. Тоа би било еднакво на приближно 5% од глобалното производство на REE од рударство – околу половина од годишното производство на Соединетите Американски Држави. Може да се постигне уште повеќе. Сајмон Џовит, доцент по геологија на Универзитетот во Невада, Лас Вегас, изјави за ArsTechnica дека стапките на рециклирање би можеле да надминат 40% ако технологиите како што се системите за електрични возила се широко усвоени.
Сепак, рециклирањето на големи количини REE не е едноставна задача. Многу електроника наменета за рециклирање содржат само мали или нееднакви количини на REE, што го прави обновувањето скапо и неефикасно. Во многу случаи, производителите не ги надгледуваат директно процесите на рециклирање, оставајќи ги несвесни за прецизните материјали вградени во нивните сопствени производи.
Тука, американската индустрија за ретки метали би можела да учи од Европа.
Според директивата на ЕУ за отпадна електрична и електронска опрема (WEEE), производителите мора да финансираат или да спроведат рециклирање на своите уреди. Трговците на мало мора да обезбедат бесплатни услуги за собирање на е-отпад, со јасни правила за продавачите и потрошувачите. Продавачите на нови апарати се должни да понудат бесплатно „враќање“ на слични стари предмети, а големите трговци на мало мора да прифатат мала електроника за рециклирање без да бараат никаква купување. Овие политики се дел од поширока рамка насочена кон одговорно отстранување, повторна употреба и рециклирање на електронски уреди.
На крајот на краиштата, успехот може да зависи од политичката волја – или од нејзиниот недостаток.
Постапките за издавање дозволи во Соединетите Американски Држави се познати по својата должина, честопати се протегаат и до три децении, во споредба со само две години во земји како Австралија и Канада. Сложените слоеви на локални, државни и федерални прописи, исто така, претставуваат големи пречки за американските рударски компании, особено во споредба со нивните кинески конкуренти.