Од Кратово до Белград, една книга за болката, тишината и достоинството на жената добива нов јазик, нови читатели и можност нејзината порака да допре до уште повеќе срца.
„Од денес сум и српски автор. Една голема желба стана реалност, а мојата книга доби можност да продолжи да живее и на друг јазик.“
За проф. Радица Таскова, професорка по македонски јазик и книжевност, авторка, книжевна уредничка и рецензентка од Кратово, денешниот ден претставува значаен момент во нејзиниот книжевен пат. Нејзината прва книга, поетската збирка „Лузни што зборуваат“, е отпечатена на српски јазик во Белград, под насловот „Ožiljci koji govore“, преку издавачката куќа „Арт“, со поддршка и ангажман на Миодраг Јакшиќ.
За авторката, ова не е само ново издание. Ова е продолжување на една лична и книжевна приказна што започнала во Македонија, во нејзиното Кратово, а сега добива можност да допре до читателите во Србија.
„Да се биде присутен со своето книжевно дело и на српски јазик за мене е голема чест. Тоа е признание што го доживувам со огромна благодарност и гордост. Од Македонија, од моето Кратово, денес ги отворам вратите кон нови читатели и кон српскиот книжевен простор“, истакнува Таскова.
„Лузни што зборуваат“ е поетска збирка посветена на болката, семејното насилство, премолчените солзи и достоинството на жената. Нејзината суштина е во обидот да им даде глас на оние што со години ја криеле својата болка зад насмевка, плашејќи се да проговорат за она што го преживеале.
Најголемата желба на авторката е книгата да стигне до жените во Белград и пошироко, до секоја мајка, сестра, ќерка и жена која некогаш се соочила со насилство, понижување или тишина.
„Сакам оваа книга да биде глас за оние што долго молчеле. Да потсетува дека насилството не е љубов и дека секоја жена заслужува почит, достоинство, сигурност и слобода. Ниту една жена не треба да ја крие својата болка зад насмевка“, порачува Таскова.
Зад оваа книга стои силна човечка порака: лузните можеби не секогаш се гледаат, но тие постојат. А кога ќе се преточат во зборови, можат да станат поттик за разбирање, храброст и промена.
Посебно место во ова книжевно патување има професорот д-р Венко Андоновски, чија рецензија е значаен дел од книгата.
По повод овој успех, Таскова му се обраќа со искрена благодарност, нагласувајќи дека посебна вредност за неа имаат зборовите на професорот и поддршката што ја добила за своето дело.
„Професоре Венко Андоновски, Ви благодарам од срце за Вашата рецензија за ‘Лузни што зборуваат’. За мене е голема чест Вашите зборови да бидат дел од оваа книга и да го придружуваат нејзиниот пат кон новите читатели.
Таскова упатува благодарност и до Милица Лилиќ, Миодраг Јакшиќ и издавачката куќа „Арт“, кои придонеле нејзиното прво дело да го продолжи својот пат на српски јазик.
Посебна, емотивна благодарност упатува до својот пријател Станко Прпиќ, кому му се заблагодарува за довербата, поддршката и препознавањето на нејзиниот труд.
„Станко, ти благодарам што го препозна мојот труд, мојата работа и љубовта што ја носам кон книжевноста. Ти благодарам што веруваше во мене и ми подаде рака. Твојата поддршка за мене не е само помош, туку и пријателство, чест и доказ дека искреноста и љубовта кон книжевноста се препознаваат. Ова никогаш нема да го заборавам.“
Таа не ги заборава ниту професорите од Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, од кои го стекнала знаењето, љубовта кон јазикот и книжевноста и темелите врз кои денес го гради својот професионален и авторски пат.
Од Кратово кон нови книжевни хоризонти
Приказната на Радица Таскова е приказна за авторка која својот книжевен пат го гради со посветеност кон зборот, јазикот и човекот. Нејзината прва книга сега добива ново јазично издание и можност да се сретне со публика надвор од македонските граници.
Но, најголемата желба на авторката не е само книгата да биде прочитана. Таа сака нејзините стихови да допрат до оние на кои им е потребен глас на разбирање и надеж.
Од Кратово до Белград, од македонскиот до српскиот јазик, „Лузни што зборуваат“ ја продолжува својата приказна со истата порака: болката не треба да биде тајна, молчењето не треба да биде единствениот избор, а секоја жена заслужува живот без насилство.
„За секоја жена. За секоја мајка. За секоја сестра и ќерка. За секоја невидлива лузна. За живот без насилство“, со овие зборови професорката Радица Таскова ја заокружува својата благодарност, но не и приказната на својата книга.