Изјавата на министерот за внатрешни работи Панче Тошковски, дека „ќе се уриваат дивоградбите ако се утврди дека се опасни по животот на граѓаните“, е уште еден поразителен пример за тоа како власта ја разбира улогата на државата и правниот поредок. Со ваков став, Министерството за внатрешни работи не само што не ја брани законитоста, туку ја релативизира, претворајќи ја во селективна и субјективна проценка, зависна од тоа дали некој објект е „доволно опасен“ за конечно да се реагира, велат од Левица.
„Министерот, инаку адвокат, познат по својата срдечна врска со урбанистичките шерифи и градежните лобисти – очигледно продолжува да ја игра истата улога, само сега од министерска фотелја: Адвокат на урбанистичката мафија. Наместо да биде прв во спроведување на законите, тој се јавува како нејзин најгласен браник, и тоа со аргументи што не би ги прифатил ниту студент од прва година на правен факултет.
Го потсетуваме министерот дека бесправното градење претставува кривично дело согласно член 244-а од Кривичниот законик и тоа значи дека секој објект изграден без дозвола, без оглед на тоа дали директно загрозува живот или не, е предмет на санкција. Министерот наместо да се повика на закон, тој се повикува на „животот на граѓаните“ како единствена мерка за (не)постапување. Таквата логика е опасна, неуставна и го девалвира концептот на правна држава.
Дивоградбите не се само правен и морален проблем, тие се и урбанистичка болест која го деградира просторот, ја уништува логиката на планирање и го нарушува квалитетот на живеење.
Од архитектонски аспект:
Дивоградбите не почитуваат норми за безбедност, статика, противпожарна заштита и пристапност;
Често се градат со неквалитетни материјали, без надзор, без усогласување со стандарди;
Фасадно и структурно го надгрдуваат и загрозуваат изгледот на урбаните целини, рушејќи го идентитетот на просторот и вредноста на околните објекти.
Од урбанистички аспект:
Го уништуваат планскиот поредок, особено во зони каде се предвидени јавни површини, зелени појаси, пешачки и противпожарни коридори;
Ја преоптоваруваат инфраструктурата (вода, струја, канализација) на места каде нема планиран капацитет;
Спречуваат сообраќајен, пешачки и еколошки развој, без соодветен пристап, паркинг, дрвореди или јавни содржини;
Генерираат хаос во просторот, каде секој си гради по своја мера, без никаква интеграција во колективната слика.
Дивоградбата не е само кривично дело, таа е антитеза на урбана култура. Таа го замолчува професионалниот труд на урбанистите, архитектите и инженерите, а за возврат нуди само хаос и корупција.
Министерството за внатрешни работи мора да биде браник на законитоста, а не адвокат на урбанистичката мафија. Со вакви изјави, министерот испраќа порака дека државата нема обврска да реагира на дивоградба, ако некој прво не загине. Тоа е крајно недозволиво и неетичко.
Граѓаните имаат право на: уредени и хумани општини, зелен и достапен јавен простор, правна сигурност и еднаквост, градови кои се планираат за луѓе, а не од инает и профит.
Не постои „безопасна“ дивоградба, секоја дивоградба е опасност по редот, правото и заедничкиот интерес“, посочуваат од партијата Левица.